گوش برزنگ
سراغ روشنی
.....
به سوی زندگی راهی نمانده
هماوردی دل آگاهی نمانده
سراغ روشنی را از که گیرم
میان برکه ها ماهی نمانده
........
ترمز بریده
......
سحر در سایۀ وحشت لمیده
نزد سر از دیار من سپیده
دل ِگوش و صدای سوت ماتم
قطار زندگی ترمز بریده
......
روان لحظه ها
... وبودن را نمودی نیست اینجا
ز فردا یادبودی نیست اینجا
روان لحظه ها لرزان لرزان
روان جز خشک رودی نیست اینجا
.......
سرجنگ
همه شب گوش برزنگ توهستم
درآ از در که دلتنگ توهستم
تویی کشور گشای همزبانی
صدایم کن که سرجنگ توهستم
.......
مقام
اگر از پلّه ها جستی بگیری
وگر پیمانکی بستی بگیری
به پای خود اگر رفتی به کلّه
مقامی را به تر دستی بگیری
.......
سنگ برسینه
مرا گفتی چنانه و چنینه
برای من دلت فرش زمینه
ز سنگ تو نجست آتش اگرچه
زدم سنگ تو را عمری به سینه
.......تمرین محیت
نگاهی جز به سوی کین نکردیم
محبت را دمی تمرین نکردیم
برای گفتگوی همزبانی
لبی آریش و تز یین نکردیم
......
نذر صدا
سرود سبز صبح نوبهاری
حدیث سرفراز انتظاری
تمام گوشها نذر صدایت
مبادا سر ز خاموشی برآری
.......
چراغ عشق
چه نفرتها که بارِ گوش گردد
چه نیشی جانشین نوش گردد
بلا آغوش دل را می فشارد
چراغ عشق اگر خاموش گردد
.......
احساس شکوفه
تو عطر مهربانی بهاری
برای پخش الفت بیقراری
نماد فصل فصل انتظاری
......
بوی جفنگ
سرای دیده هامان تنگ تنگه
میان هرنگاهی کوه سنگه
به جای شعله های مهربانی
اجاق دل پُر از بوی جفنگه
...............
فغانستان
به نازت می سپارم جان خودرا
کنم تا پا به جا پیمان خودرا
به دست ابر آهم می فرستم
نورالله وثوق
دوشنبه هژدهم اردیبهشت هزار وسه صد ونود ویک خورشیدی
نوشته شده توسط نورالله وثوق در ساعت 21:11 |
لینک
|
بوی آگاهی
خروس دیگران
بگیر از چنگ رهزن باج مارا
به یاد او بیار آماج مارا
خروس دیگران پوشیده برسر
فسوسا سروری تاج مارا
...........................
فراز آشیانه
صدای من چه پرپر میزنه باز
دمِ هر کوچۀ سر می زنه باز
فتاده از فراز آشیانه
ازین در هی به آن در میزنه باز
......
سونامی احساس
......
سرشب تاسحر غرق گناهیم
زپشت پرده ها مست نگاهیم
بپرس ازرمزسونامی احساس
که دریایی پر از آشوب آهیم
......
ورزش لب
بود عمری که ورزش می کند لب
وحرکت های مدهش می کند لب
تورا روزی اگر گیرد در آغوش
نمی دانم چه خواهش می کند لب
............
حرف نمازی
کجارفتی الا یا ناز نازی
گرفتی شرح حالم را به بازی
دل لبهای تو آهسته می گفت
که حرفت را نمی بینم نمازی
......
پردازِ نگاه
..........
ز پرداز نگاهت پرکشیدم
زدم از آسمانها سر کشیدم
نفهمیدم خیالاتی شدم یار
ببخشا گر تورا دربرکشیدم
......
آفتاب منزل
.......
دلی دارم ولیکن غافلِ خویش
که را گویم خدارا مشکل خویش
دریغ ازسینۀ ناکرده کارم
ندیده آفتاب منزل خویش
.............
پای وازی
اگر چه کرده ای کوچک نوازی
دریغ از لهجه ای عشق مجازی
محبت بستری تخت درد است
بیا جانا برای پای وازی
.......
پایوازی:عیادت از مریض
...
نگاره بی نگاره
صفایت بی شماره نازنینم
حریف صدبهاره نازنینم
تورا همتاب مهروماه گفتم
نگاره بی نگاره نازنینم
........
مسیرخنده
کجارفتی که دل یاد تو کرده
هوای خاطر شاد توکرده
چه غوغایی به پا درجادۀ هوش
مسیرعشوه آباد تو کرده
....
کوه ناله
......
چها جانا زبیدادت نرفته
خبربرعشوه آبادت نرفته
خطایی سرزده گر ازنگاهم
بفرما تاکه ازیادت نرفته
.........
بازار سودا
کسی از رویش آیینه دم زد
درشتی های بسیاری رقم زد
چه تصوبری درین بازار سوداست
که حال عابر دل را به هم زد
........
آرایۀ واهی
.......
صفایی را که می خواهی بگیرد
دلی گربوی آگاهی بگیرد
بگیرد خرمنِ آیینه آتش
اگر آرایۀ واهی بگیرد
........
برخیز باران
سحراز تختِ دل برخیز باران
به اشک دیده ام آمیز باران
به هرجا آتشی از دور پیداست
براوتاپای جان بستیز باران
.......
حال میده
هوای تازه وترحال میده
چَکَر در کوی دلبرحال میده
بخواهی ونخواهی نازنینم
به همراهت به هرسر حال میده
......
چکر: گشت .گذار
.....
دولقمه مهربانی
......
دولیوان غمزه را آورد باهم
درودیوار دل را بردباهم
چه می چسبد که روی سفرۀ عشق
دولقمه مهربانی خورد باهم
نورالله وثوق
سه شنبه
پنجم اردیبهشت هزار وسه صد ونود ویک
نوشته شده توسط نورالله وثوق در ساعت 11:35 |
لینک
|
.....
کشتی دربست
......
به چشمانِ خودش همدسته بانو
دوآهورا حریفِ مسته بانو
نشسته برسریرِ عرصۀ دل
سوارِ کشتی دربسته بانو
.......
نورالله وثوق
غرورِ باطل
...........
سروپای دلت را می ستایم
غرورِ باطلت را می ستایم
زچشمِ تو به آسانی فتادم
نگاهِ مشکلت را می ستایم
.........
نورالله وثوق
بروز
نمی دانم خدایا این چه روزه
چرا کارِ دلِ ما سُخت وسوزه
جفا و وجور وجهل وجنگ وآتش
شب وروزان درین کوچه بروز ه
نورالله وثوق
..........
کوی احساس
تو و در مسجدِ دلها امامت
من ودرکوی احساست اقامت
همی ترسم ازان روزی که گویی
که باد ازما بخیر از توسلامت
............
نورالله وثوق
ویروس عشق
مرا راندی اگرچه از سرایت
پیامی دارم از جایی برایت
دلِ من ناقلِ ویروس عشق است
با احساست کند آخر سرایت
........
نورالله وثوق
.......
کلاسِ نامردای
......
زدیدِ ززندگی سیرم شده یار
غمِ عشقت گلو گیرم شده یار
من ودرسِ ِ کلاسِ نامردای
خلاصم کن بکُش دیرم شده یار
........
نورالله وثوق
بدن سازی
......
به جانبازی هماوازی نکردی
بگوجانا غلط بازی نکردی
به ورزشگاه دل شامل نگشتی
محبت را بدن سازی نکردی
........
نورالله وثوق
تماشا
رها کن انتظارِ بی ثمررا
ببند ای ای مردرویایی کمررا
بزن خودرا به دیوار ودر عشق
بیفشان تا توانی بال وپررا
.........
نورالله وثوق
هدیۀ ناقابل
نه ازیک جا که اویکجا شکسته
درست این دل زسر تا پاشکسته
ندارد هدیۀ ناقابلی جز
دوبیتی های دست وپا شکسته
.........
نورالله وثوق
تصویرِ غربت
برای عشقِ من گرچه محالی
ولی در دلبری شیرین مثالی
من وتنهایی وتصویرِ غربت
و جایت مانده درپهلوم خالی
...........
ازی گپّا
مزن آتش به جانِ باورِ مه
بکش دستِ دلت را برسرِ مه
چه می گردی به پشتِ حرفِ کوچه
ازی گپّا زیاده دلبرِ مه
..........
....
معدنِ گوگرد
.......
زبانِ شهرَ ما را وِرد گشته
که عشقت معدنِ گوگرد گشته
پی تحلیلِ این این آتش بیاری
زهرسو عقلِ مردم گرد گشته
............
نورالله وثوق
سوزن روی سوزن
..........
افاعیلِ غمت ازبس شدیده
نمی گنجد به اوزان قصیده
نهادی بس که سوزن روی سوزن
دلم جانا به تارِ نخ رسیده
........
نخ نخ
بگوقلبِ مرا نخ نخ نکردی
ورا زیبِ سرِ مسلخ نکردی
هنوز آتش به جان مثلی که هرگز
دلت را برسرِ من یخ نکردی
...........
رایانۀ عشق
زنستعلیقِ خوش پیوسته دم زد
چلیپایی به روی حرف غم زد
ولی درصفحۀ رایانۀ عشق
الفبای جدایی را رقم زد
..........
نورالله وثوق
نوشته شده توسط نورالله وثوق در ساعت 19:20 |
لینک
|
تازه ترین دوبیتی ها
.......................
جمعه بازار
....................
.....
مقطعِ سبزِ
...........
مسیرِ جاده ها را خام بینم
خودم را راهی اوهام بینم
سرِ هر مقطعِ سبزِ خیالم
چراغِ سرخی از اوهام بینم
........
هوای دیگر
........
توسرمستی عزیز من زریشه
هوای دیگری داری همیشه
اگریادی ازین بیچاره آری
بگو ای نازنینِ من چه میشه
.........
چت -مسیج
عزیزم جمعه بازارت شلوغه
بساطِ عشقم اما بی فروغه
تلیفون چت مسیج های پیاپی
تمامِ حرف های تو دروغه
.......
سیلابِ ستم
سرت سبز ودلت پرخنده بادا
همیشه خاطراتت زنده بادا
دل گرم تورا هرکس که آزرد
به سیلابِ ستم آکنده بادا
..........
دلپذیر
تو تقویمی مه وسالِ دلم را
پریشانی اقبالِ دلم را
به قربانِ نگاهِ دلپذیرت
دگرگون کرده ای حالِ دلم را
..........
روح پگاه
شدم زان رو به دنبالِ توراهی
که شب رادشمنی روحِ پگاهی
توخورشیدی فرا راهِ محبت
نگاهِ زندگی را سرپناهی
............
کیمیا
..........
تو از نامهربانیها جدایی
عزیزی نازنینی دلربایی
به دنیای که الفت گشته کمیاب
میان هرچه دلبر کیمیایی
...........
مرسی
.......
نشاندی حرف دشمن رابه کرسی
که احوالِ مراهرگز نپرسی
مسج راخوردی وپاسخ ندادی
تشکر خانه ات آباد مرسی
.......
بارِ باورِ
........
زبارِ باورِ غم خیز مَردم
ازین کهسارِ آتش خیزمُردم
درشتی می کند بامن تبِ عشق
زدستِ هرم او یکریزمردم
................
بدچَم
.........
دلم خودرا به دستِ کم گرفته
گرفته گوشۀ ماتم گرفته
همی نالد زجورِ نازنینی
که عشقِ اومرا بدچَم گرفته
...........
یادگاری
........
گرفته خو دلم با بیقراری
دریغ ازاین همه چشم انتظاری
نهالِ هجر خودرا نازنینی
نشانده درکنارش یادگاری
..............
ازاین دست
........
شنیدم عاشقِ سرمست می گفت
هرآنچه را که بود وهست می گفت
بَکَش خطی به روی هرچه جز عشق
سخن سربسته ازاین دست می گفت
.......
سکۀ بی شیر
.......
کهن بازندۀ پیگیر این دل
بسانِ سکۀ بی شیراین دل
غمی احساس اورا خط خطی کرد
شده اززندگانی سیراین دل
.........
نورالله وثوق
........
نوشته شده توسط نورالله وثوق در ساعت 17:49 |
لینک
|
پاییز هجران
کجایی ای بهار پا گریزم
که با پاییز هجران درستیزم
بیا تا در هوای فصلِ احساس
جوانی را به پای توبریزم
......
فیسبوگِ محبت
برای عرض دل جرأ ت ندیدم
خودم را لایق صحبت ندیدم
بود دیری به فیسبوگِ محبت
میان ما ودلبر چت ندیدم
.......
عرض وطول ناز
بود عرضی مرا در طول نازت
به پیشِ فامتِ سوسولِ نازت
به پرس ازچشمِ شوخ خوش پسندت
که می افتد دلم مقبولِ نازت
......
گلیم جمع
زدی آتش مقام ومنزلم را
به بادِ غصه دادی حاصلم را
گلیمِ آشتی را کردۀ جمع
چپاول کردۀ شهرِ دلم را
.......
بیا بشکاف
درین دنیا اگر چیزی ندارم
دلی روشنتر از آیینه دارم
بیا بشکاف قلبم تا به بینی
به غیر از تو کرا درسینه دارم
........
قسم
تورامن بهتر از جان دوستت دارم
تورا ای جانِ جانان دوست دارم
قسم برهر چه یا را می پرستی
به انجیل وبه قرآن دوست دارم
......
بالا نشینِ
کشاندی سوی خود اهلِ نظررا
صفِ بالا نشینِ معتبررا
شبی مستانه گر از جا بخیزی
بتا شرمنده می سازی سحررا
......
جزای دیده
شکستی دست وپای دیده ام را
زدی آتش سرای دیده ام را
عجب برقِ نگاهش را گرفتی
چه خوش دادی جزای دیده ام را
......
کُمای عشق
کُمای عشقِ دلبر کرده کوتم
ازان رو از نگاهش بایکوتم
اگر چشمی زجنسِ دل تورا هست
بخوان سطری زسیمای سکوتم
......
تماشا
تماشا صاحبِ سررا تماشا
بهاری تازه وتررا تماشا
بهشتی را اگر خواهی به بینی
هوای نازِ دلبررا تماشا
.....
هنگامۀ دیدار
زچشم من زمستان هم بهار است
بهار هنگامۀ دیدار یار است
دل است ودلبراست آنچه که بینی
گلی کو دل ندارد خوارِ خوار است
.......
تلاوت بهار
بنه بادل قراری را دوباره
بگردان روزگاری رادوباره
زروی آیه های نازِ دلبر
تلاوت کن بهاری را دوباره
.....
همانند
همانندی برای تومبینم
زدریا جز صفای تو نبینم
زمین وآسمان را گر بگردم
کسی رامن بجای تونبینم
.......
فریب
چه با افسوس وآوخ رفته بودیم
زمستان از پی یخ رفته بودیم
فریبِ آشنا را خورده بودیم
به پای خود به مسلخ رفته بودیم
.......
زبر دستی
چوتوجانانۀ مستی ندیدم
به ناز وغمزه پابستی ندیدم
میانِ صنفِ تردستانِ شهرم
به مانندت زبر دستی ندیدم
......
پلیدی
ندا نم باچه دیدی گفته بودند
به پاکییها پلیدی گفته بودند
برایم گشته مثلِ روز روشن
سیاهی را سپیدی گفته بودند
.......
آبشارِ تار
غمم را در دلِ دریا بشویم
به شطِّ لطفِ او یکجا بشویم
به زیرِ آبشارِنازِ مویش
شبی خودرا زسر تا پا بشویم
....
احساسِ ترِ
میانِ بهترین ها با ورِ من
نگاهی کن به احساسِ ترِ من
مرا ازلطف خود سر شار گردان
بریزان بغضِ خودرا بر سرِ من
........
شطِّ نازِ
میان موج باور غوطه خوردم
ازین سر تا به آن سر غوطه خوردم
سحر بودوهوای گرم رویا
به شطِّ نازِ دلبر غوطه خوردم
........
رنجِ بیسوادی
نمی گویم تورا یارا زیادی
نگاه نازنینت غرق شادی
سواد گیسوان را رومپوشان
که مارا کشته رنجِ بیسوادی
......
قصد غارت
هوایت پیش من عریان نشسته
کمی بی سروبی سامان نشسته
هوایت قصد غارت کرده دل را
میان سینه ام طوفان نشسته
.......
چشمِ شور
نگاهِ واژۀ دل نابِ ناب است
اگر چه قامتش زیرِ حجاب است
همی ترسم ز چشمِ شور مردم
که اینجا لحظه هاا را التهاب است
......
بوی ریشۀ
من از اندیشۀ دل مست گشتم
زبوی ریشۀ دل مست گشتم
ننوشیدم اکر چه بادۀ عشق
زرنگِ شیشۀ دل مست گشتم
.......
به جای دوبیتی
قامت شب
تا که ندهی عقده هایت را بروز
تا نیینی قامت شب جای روز
دیده را بانوک تیز پلک ها
مثلِ صدها باورِ دیگر بدوز
.......
دیدِ پاییز
شنیدم تازه طوفان کرده دلبر
هوس را مست وعریان کرده دلبر
زده تیری به دیدِ تیزِ پاییز
نشانی را چه میزان کرده دلبر
.........
سررسید
سحر از کنجِ چشمانم چکیده
زده سر از نگاهِ من سپیده
به بین بر سررسیدِ وعده هایت
که روزِ مرگِ هجران سررسیده
....
هردم شهیدی
تو کز هرقطرۀ اشکم چکیدی
د می آیا برای من تپیدی
غمت را کرده ام پنهان زچشمت
ولیکن با هزار هردم شهیدی
....
دهلیزِ نگاهِ
تو از ره ناگهانی دررسیدی
نمی دانی سیاهی از سپیدی
به دهلیزِ نگاهِ من قدم زن
هنوز ای نازنین من چه دیدی
.....
جای خالی
دلِ من سنگ یا آجر نگشته
زسُر حتی دمی بی سُر نگشته
خودت برگرد واورا زیر وروکن
که جای خالی تو پُر نگشته
.......
دیوار هوش
در ودیوار هوشم راشکستی
رسیدی ازره و بر دل نشستی
نمی دانی که همراهِ نگاهم
چه رقصی می کنی در حال مستی
........
گیرِ گیر
چه خوش د رچنگِ دلبر گیرِ گیرم
به د ستِ مستِ او خورد و خمیرم
نمی د یدم به خواب خویش حتی
بهاری را د ر آغوشم بگیرم
........
زیرِ پیراهن
ندانم از کدام ایل و تباری
که نُقلِ مجلسِ هرچه بهاری
چه سحری را نهان کردی زگلشن
بگو درزیرِ پیراهن چه داری
........
سیاست باز
ازان قولی که دادی باز گشتی
به تیرِ غمزه بحران ساز گشتی
دلِ مارا ربودی با خم وچم
توهم دلبر سیاست باز گشتی
.......
نوزالله وثوق
نوشته شده توسط نورالله وثوق در ساعت 0:37 |
لینک
|
چکِ بی محل
جیر
بجان خود مزن جانا به جیرم
که من گنجشکِ عشقِ دلپذیرم
بشو دهقانِ باغِ آشنایی
بیفشان بذرِ دل رادرضمیرم
...
تارمو
نمانده ازبرایم رو خدایا
به رویم خوردم ازهرسوخدایا
گسسته تارو پودهستی من
رسیده دل به تارمو خدایا
......
طاقت دیدارِ
ورق هاازچه اِنسان زیروروشد
چرا خویشم چنین بیگانه خوشد
ندارم طاقت دیدارِ یاران
میان سینه دل یک تارِ موشد شد
......
مسموم
بریدیم ازخود وموهوم گشتیم
اسیرِ فکرِ فصلِ شوم گشتیم
کنارِ سفرۀ سبزِ بهاران
نشستیم وچه خوش مسموم گشبیم
........
محراب الفت
فتاده بردرِ عشقه دل من
خرابِ ساغر عشقه دلِ من
امامِ حاضر محرابِ الفت
که گفته کافرِ عشقه دلِ من
......
.......
چکِ بی محل
نگاهش در نگاهم حلِّ حل شد
به جزا وهرچه دیدم مبتذل شد
ندانم از چه در بانکِ محبت
چکِ عشق سفیدم بی محل شد
....
صفای روسری
لبت خندان دلت شادان همیشه
لباس عشرتت برجان همیشه
صفای روسری نازنینت
شمِیمِ گلشن ایمان همیشه
........
دودِهوس
به دلتنگی شهرخودنگاهی
زپُشت شیشه های راه راهی
هوا آلودۀ دودِهوسها
چسان آردبرون ازسینه آهی
......
جادۀ مهتابِ
هوا ناز ودل انگیز وبهاری
جهانی غرق نای ونوشِ یاری
ولی از جادۀ مهتابِ هوشم
کشیده سر خزانِ انتحاری
نورالله وثوق
نوشته شده توسط نورالله وثوق در ساعت 15:18 |
لینک
|
طلایی زلفکان
حدیث روشنی
از ین بیغوله ها جز شب نروید
حدیث روشنی بر لب نروید
دل آئینه ها آتش گرفته
که اینجا غیر رنگ تب نروید
.................
غرق سراب
بگو تا کی کباب دیگرانیم
صفای نان و آب دیگرانیم
من و تو گرچه دریانوش بودیم
کنون غرق سراب دیگرانیم
..............
قلۀ پامیر
مرا آوای غمها زیر کرده
زمین گیر غم بی پیر کرده
هما وای دلم آیا کسی هست
که یاد قلۀ پامیر کرده؟
.............
سامان رودکی
به آمو رنگ و بار تازۀ بخش
بخارا را بخار تازۀ بخش
بیا سامان رود رودکی شو
هوس را رود بار تازۀ بخش
..............
نماز
تلاش ناله ها بیر نگ و بو نیست
نماز ما نماز بی وضونیست
شبی در بزم دل مست عرق شو
مپنداری که چیزی در سبو نیست
...............
آمل-مُل
درو دیوار فریادم بهاری است
دوباره رودبار دیده جاری است
پریرویان آمل- مُل بنوشید
زخون این دل عاشق که ساری است
............
صدای سبز
نشااط سرو وشور یاسمن شو
سرود نرگس و یاس و سمن شو
دمی از درۀ دی سر بر آور
صدای سبز احساس وطن شو
..............
لباس لرزه
که می گوید که رنج دی سر آمد
که می گوید بهاری از در آمد
لباس لرزه بر اندام دلهاست
که دیوی رفت و دیوی دیگر آمد
.............
سراغ داغ
تو از دشت وفا یاد مرا گیر
سراغ داغ فریاد مرا گیر
قدم نه در کویر دیدگانم
ازین نامردمان داد مرا گیر
............
بی نشان
اگر چه بی نشان بی نشانم
نشان قلۀ آتش فشانم
سری بر دیدۀ همسایه ها زن
که ما آئینۀ زخم زبانیم
..............
خون جگر
ره آورد سفر را میفروشیم
نگاه دربدر را میفروشیم
دوچشم کور تو غرق تماشاست
که ما خون جگر را میفروشیم
..............
اوج پستی
بلای آشنایی یاد ما نیست
سخن سنجی چرا همزاد ما نیست
شب تاریک و بیم موج و خاموش!
ز اوج پستی فریاد مانیست؟
............
غرق غروب
سحر رنگ صدای تو کجا شد
نشان جای پای توکجا شد
شدم غرق غروب دجلۀ شب
طلوع جانفزای تو کجا شد
...............
گور
نگاهی کن دل رنجور خود را
زدی تا پای آخر زور خود را
نفسها را رساندی گرچه بر لب
به دستت کندی آخر گور خود را
.................
تزریق درد
هوای آشنایی سرد سرد است
رُخ فریاد یاران زرد زرد است
نگاه این طبیبان سیه کار
به بیماران دل تزریق درد است
..............
پرویز
بیا تا دشمن پائیز باشیم
بیا از موج گل لبریز باشیم
زبان لاله ها را کام بخشیم
هماهنگ دل پرویز باشیم
.............
طلایی زلفکان
بجان پابست پابست شمائیم
گدای گُشنۀ مست شمائیم
طلایی زلفکان ما را ببخشید
که آخر کشتۀ دست شمائیم
...............
بازار سهام
هراسان سایۀ سرو خرام است
چمن در دست باد بی لجام است
به چنگ هر خسی آلالۀ چند
که اینجا موج بازار سهام است
نورالله وثوق
نوشته شده توسط نورالله وثوق در ساعت 11:10 |
لینک
کانالِ عبوری
آتش بیار
کجارفتی کجارفتی بهاره
دلِ مه طاقتِ دوری نداره
همی سوزدسراپای وجودم
اجاق هجرتوآتش بیاره
.....
خیلِ دختران
به گیسو ازچه رنگِ بوردادی
خدایی شهرِمارا شور دادی
چنان ابروی خودرا چیده بودی
که خیلِ دختران را توردادی
......
جادۀ هجران
اگر چه می کنی سویم اشاره
چراغِ سبزِ مهرت پانداره
کشاله جادۀ هجران خدایا
دلِ من بیقرارِ بیقراره
......
کانالِ عبوری
بکن برخاطراتِ خود مروری
ربودی دل زچنگِ من یه جوری
ولی دردا که این شطِّ محبت
شده بهرِ تو کانالِ عبوری
.....
ماتیکِ گلابی
نگاهت شهرۀ شهرِ فرنگه
جلو دارِ کمانِ هفت رنگه
لبت همراه ماتیکِ گلابی
قشنگ اندر قشنگ اندر قشنگه
......
جورِ جور
مراگفتی که با من جورِ جوری
هواکردی زپیشِ من چه جوری
گمانِ من زدی خودرا به آن در
نپرسیدی زمن موری نه موری
.......
هوایی
هوایی گشتی ومستِ غروری
نمی دانم کجایی با که جوری
به جانِ هرچه دل سنگِ تمامی
ولو در نازکی عینِ بلوری
.......
نوظهور
اگرچه نازنینِ نو ظهوری
میانِ خیلِ خوبان حورِ حوری
عروسی خانۀ بختِ دلم شو
میاور فی مگو با من چه جوری
......
اهلِ چور
گمانم دلبرِ من اهلِ زوره
به هرجا می رسه در فکرِ چوره
کند زیر و زبر شهرِ نگه را
غرورِ گُردۀ هرچه غیوره
........
چشمِ نامحرم
بچینم چِش که تادردم بترقه
بترقه چشمِ نامحرم بترقه
الهی درمیانِ جادۀِ غم
به جانِ دشمنانش بَم بترقه
..........
رقص هوسها
چه خوش کز عشق از مستی بگوییم
زرنگِ رویش هستی بگوییم
خوشاهنگامۀ رقص هوسها
هر آنچه را نبایستی بگوییم
.......
شوک
سراپا غرقِ غرقِ غرقِ عشقه
خدایی آفتابِ شرقِ عشقه
دلِ شهرِ شرف را شوک داده
نگاهش سیمِ لختِ برقِ عشقه
......
رنگِ ناز
زخاکِ دل وطن داره گلِ مه
وطن درقلب من داره گلِ مه
زرنگِ نازاودل گشته تازه
چمن درپیرهن داره گلِ مه
....
جادۀ دلها
زگل چادر به سرکرده بهاره
چمن رادربدرکرده بهاره
قدم برجادۀ دلهانهاده
کجاقصدِ سفرکرده بهاره
.....
غلغله
هنرکرده هنرکرده صدایت
سرودی غمزه سر کرده صدایت
فتاده غلغله در دشت هوشم
که دل رادربدرکرده صدایت
نورالله وثوق
نوشته شده توسط نورالله وثوق در ساعت 15:5 |
لینک
|
غلط کرده
زاسبِ بی خودی هی می شود ته
به زورِ مستیِ می می شودته
گمانِ من غلط کرده رهش را
به این خانه سرش کی می شودته
.........
نورالله وثوق
........
پانوشت:
غلط کرده:در اصطلاح ما به جای اشتباه کرده متداول است
...........
آیینه دار
دلِ دیده به راهِ وعده هایت
شده آیینه دارِ دست وپایت
پس ازسالی به سوی اوزدی سر
کجاسازد به این زودی رهایت
.........
آهنگِ پراکنده
من وتو مرده وزنده گُم استیم
میانِ گریه وخنده گم استیم
تفنگِ بی درنگِ هرچه رنگیم
زآهنگِ پراکنده گم استیم
.........
........
دید ونادید
به هجرانت مراتهدید کردی
دلم ازآنچه می ترسید کردی
زدی آتش به صحرای امیدم
هزاران دیده را نادید کردی
..........
نطنزِ چشم
ازین گلها که می کارد نگاهت
به عاشق تحفه می آرد نگاهت
نه طنزِچشمِ تو می گوید ازدورإإ
که بمبِ هستۀ دارد نگاهت
........
نورالله وثوق
چشمِ زرتشتِ
دوصد کشته زیک مشتِ توبودند
مشخص از سرانگشتِ توبودند
بهار اندیشگانِ بلخِ بامی
مرید چشمِ زرتشتِ توبودند
.......
نورالله وثوق
زورِ بوسه
به جورت کردۀ جانا اجیرم
به زیر پای نازِ تو خمیرم
خداروزی بیاره تا زلبهات
به زورِ بوسۀ دادم بگیرم
........
نورالله وثوق
تلاشِ آرزو
.......
دریغا فکرِ دل را مسخ کردی
قراری راکه بستی فسخ کردی
درازی تلاشِ آرزو را
زدی در آن واحد نسخ کردی
.........
نورالله وثوق
....
پانوشت:
نسخ:زایل کردن
چنگِ باز
دلِ ما رازرفتن باز داری
گمانِ من که چنگِ باز داری
میانِ حلقۀ زلفت نگفتی
الا نازی چه رمز وراز داری
.......
پُتکِ پیام
کنی گر بامِ عالم را به نامم
ولوریزی هوسها را به جامم
شود خُرد وخمیراندیشۀ تو
شرارت پیشه ازپُتکِ پیامم
........
تبرک
کشد گرسوی دلها پرنگاهت
شود آیینۀ محشر نگاهت
خدا آن دیده را هرگز نبخشد
نجوید گر تبرک برنگاهت
........
دام دلبران
دوبیتی دلبران را دام گشتی
زلبها شان چه شیرین کام گشتی
چه رازی در میان سینۀ تست
که وردِ فکرِ خاص وعام گشتی
........
شاگردان سرشوخ
دوچشم عاشقم حاضر جوابند
که شاگردان سرشوخ حسابند
زبیداری شبهاشان مپرسی
برای اینکه یاران غرق خوابند
.......
دبه درآورد
غمم را کن به شب گفتم بر آ وُرد
زدستِ گریه حالِ او بهم خورد
هوای دیدنِ خواب تو کردم
دریغا دیده ام دبّه در آورد
هُرمِ چت
به زیرِ دوشِ الفت گشته ام آب
زفوران حرارت گشته ام آب
گرفتارم به فسبوک پیامت
زهُرمِ این همه چَت گشته ام آب
.......
گنبد زلف
زدست غم اگر خُرد وخمیریم
وگر اززندگانی سیرسیریم
ولیکن جای شکرش مانده باقی
که زیر گنبد زلفت اسیریم
....
نورالله وثوق
..........
بارِ ناله
غریبم قصۀ غربت کشاله
نمی گنجد به تصویر ومقاله
بیا بگذر زبارِ ناله هایم
که این منقولِ غیرِ انتقاله
.........
عین دال
الف درمکتب ما عین داله
سر وروی محبت ها کشاله
بود شهری گرفتار تماشا
کسی از کس نمی پرسد چه حاله
........
نورالله وثوق
نورالله وثوق
انکار
مَسِج را کردۀ انکار بانو
به دستم دادی از نو کاربانو
خمارِ وعده هایت بودم اما
زدی برنشۀ ای ما خار بانو
........
نورالله وثوق
اَنجی اَنجی
اگرافسانه ها پردازی ای عشق
وگربرآتشم ااندازی ای ای عشق
سراز زانوی یادت برندارم
مرا گر اَنجی اَنجی سازی ای عشق
......
نورالله وثوق
.....
پانوشت:
انجی انجی:
اصطلاح عامیانۀ است درشهرما به معنی قطعه قطعه قطعه وریز ریز. درجاهای دیگرنمی دانم
خمار
اگر ما غیرِ دردِ سرنداریم
قدمها را بجا گربرنداریم
خمارِ ناتوانیها ازانیم
که همراهی چنان ساغر نداریم
..........
نورالله وثوق
بدیهۀ درپاسخ پرسش ساغر عزیز:
ایا ساغر
نمانده در نگاهِ من تب وتاب
ایا ساغر مرا دریاب دریاب
تورا گفتم که باعشقم چه سازی
مراگفتی که بیداری ویاخواب
........
نورالله وثوق
........
نورالله وثوق
بار
......
خودش راکرده صد پاره دلِ من
به روی گردنم باره دلِ من
زسر بیرون کنم فکرِ وفارا
به حالم گر که بگذاره دلِ من
.........
خونبار
چه میخواهی ازین باره دلِ من
که اینجا قصه خونباره دلِ من
هوای نازنینان در سرِ تُست
تنت مثلی که میخاره دلِ من
.........
سوی خرابی
سخن از بی حسابی وکتابی است
و حالِ شهر ما سوی خرابی است
کسی اینجا شده ساقی محفل
که چشمانش حریفِ صد شرابی است
.........
بانی عشق
.....
نمی دانی که من بانی عشقم!
شکوه اوجِ سلطانی عشقم
زامواج خروشِ من حذر کن
که من دریای طوفانی عشقم
........
نورالله وثوق
مرغکِ سرکنده
به موجِ خستگی آکنده ا ین دل
ندیده در ضمیرش خنده این دل
میانِ خاک وخون پر می زند پر
بسانِ مرغکِ سرکنده این دل
........
نورالله وثوق
مراکاری به کارِکس نباشد
آه پرزمد
.......
نگاهِ دل نگاهِ نابلد بود
ز دریای محبت بی رَسَدبود
ولی آهی که بود اورا هم آغوش
از اوّل تا به آخر پُرزمَدبود
.........
نورالله وثوق
نوشِ نگاه
تودیگر ای بلا بالا که بودی
رسیدی ازره ودل را ربودی
هر آنچه کردۀ نوشِ نگاهت
نمک برزخم آهم ازچه سودی
...........
نورالله وثوق
سنبل تنها
اگرچه جز دلِ زاری ندارم
هوای فکرِ آزاری ندارم
مراکاری به کار کس نباشد
که غیر از عاشقی کاری ندارم
..........
پُر از اخطار
چرا برگردن دل بارباشیم
و ازآیینه ها بیزار باشیم
همان بهتر که روی نامر ادی
چلیپایی پُر از اخطار باشیم
.........
نورالله وثوق
......
پانوشت
چلیپا:ضربدر
تعهد
..........
به کوی ما جفا مُد گشته دیریست
سرآغازِ تعهد گشته دیریست
چه ناشد ها ی زشتِ آنچنانی
که اینجا جابجا شُد گشته دیریست
........
نورالله وثوق
سعی پوچِ
.......
شده بار جفا اندوزۀ من
شب هجران چراغ افروزۀ من
ندا د افطار یم را ازلبانش
دریغ ازسعی پوچِ روزۀ من
......
در بست
......
دلی گر هست بگذارد به دستت
ولو در بست بگذارد به دستت
قلم می سازمش از بندبازو
هرانکو دست بگذارد به دستت
........
نورالله وثوق
نورالله وثوق
ناگزبر
هجوم هر لجن را ناگزیرم
مشقت های تن را ناگزیرم
ازانرو زنده در گور امیدم
که من عشق وطن را ناگزبرم
.....
نورالله وثوق
ترنگ خوش
دعایم اینکه خوش باشه ترنگت
وگوش دختر دریا به زنگت
اگر گیر توافتاد آنچنانی
مبادا آنکه بگریزت زچنگت
...........
نورالله وثوق
.......
ترنگ:
دراصطلاح جوانان شهر ما معنی حال واحوال را می رساند
پرسش برانگیز
اگرچه اهل پرهیزیم بانو
ولی پرسش برانگیزیم بانو
به یادِ مستی ناز تو گاهی
نهانی باده می ریزیم بانو
....................
نورالله وثوق
....................
نورالله وثوق
چراازدیدنم پرهیز داری
پیچان
دوتا دلداده دور هم نشسته
چه زیبا تار هجران را گسسته
در آغوشِ محبت گشته پیچان
دوتا قلب گرفتار شکسته
نورالله وثوق
.........
روی انتظار
نمی بینم نگاهم را اراده
پدر لعنت به دنبالت فتاده
بزن سیلی به روی انتظارش
بگوگم شو بروسرگیج ساده
.............
نورالله وثوق
شتاب وشوقِ شور انگیز داری
حوزۀ اندیشه
........
نمی دانم کِه بودیم وکِه هستیم
که بی سرکه تُرُش بی باده مستیم
میانِ حوزۀ اندیشۀ عشق
چرادرگیر بحرانِ نشستیم
.......
نورالله وثوق
اُفت وخیزِ
مثالِ زندۀ الّا کلنگیم
اسیرِ اُفت وخیزِ بی درنگیم
به تنگیم آنچنان از رنگ دیدار
که حتی با نگاهِ خود بجنگیم
...........
پانوشت
الا کلنگ:الی لمبک
نوعی وسیله بازی است که در آن قطعه چوب یا فلز درازی را بر تکیه گاهی مانند سنگ یا چوب مانند ترازو نهند . ...
نورالله وثوق
باندآرش
به پشتِ میزِ گِردی گرنشستیم
مپنداری ز اهلِ بند وبستیم
نپرسیدی مگر از باند آرش
که مرزِ نا امیدی را شکستیم
..........
نورالله ووثوق
فلترنگ
زَ فسبوکِ دلت گرفلتر نگیم
مپنداری که ازیارانِ خِنگیم
دلِ ماکمتر از فلتر شکن نیست
به میدانِ محبت تِنگِ تِنگیم
نورالله وثوق
یارانه بگیر
مپنداری که از عشقِ تو سیر م
به دستِ عشوه های تو اسیر م
من ازبارانِ داغِ بوسه هایت
بود عمری که یارانه بگیرم
.........
نورالله وثوق
یارانۀ نقدی
مراگفتی به سرداری هوایم
ولی دردشتِ غم کردی رهایم
بده ازبانکِ عشقت نازنینم
کمی یارانۀ نقدی برایم
..........
نورالله وثوق
خنده نوشی
چراهی پرده پوشی کردباید
نشستی باخموشی کردباید
علیهِ چشمِ تنگِ بغضِ گریه
هوای خنده نوشی کردباید
.......
نورالله وثوق
باز -باز-باز
منم آن عاشقِ دلباز بانو
به تو دل می سپارم باز بانو
ولی دردادا که برروی امیدم
درِ مهری نبینم باز بانو
......
نورالله وثوق
چه فکری برخموشی کردباید
چراهی پرده پوشی کردباید
گلوترکیده ازتومارِ گریه
کمی هم خنده نوشی کردباید
نمرۀ ممتاز
نگاهِ من به سویت بازبانو
نسازی نا امیدم باز بانو
شنیدم از میانِ نازنینان
گرفتی نمرۀ ممتاز بانو
.......
نورالله وثوق
....
پانوشت
باز در مصراع اول به معنی وابودن ونگاه استعارۀ است ازچشم ودر مصراع دوم باز به به معنی بار دیگر است واین را می گویند تجنیس تام
باز -باز-باز
منم آن عاشقِ دلباز بانو
به تو دل می سپارم باز بانو
ولی دردادا که برروی امیدم
درِ مهری نبینم باز بانو
......
نورالله وثوق.
با اجازه:
عرفانِ زلف
شبی فکری به من کن نازنینم
لباسِ دل به تن کن نازنینم
به دور حلقۀ عرفانِ زلفت
تناتن تن تَتَن کن نازنینم
........
نورالله وثوق
یخ اندیشه
مرا بی تب مرا بی تاب کردی
اسیرِمستی گرداب کردی
زدی آتش به صحرای سکوتم
یخِ اندیشه ام را آب کردی
..........
نورالله وثوق
امواج هوا
نگاهت لحظه هارا می شکافد
خموشی صدا را می شکافد
غرورت آنچنان سرشارِناز است
که امواجِ هوا را می شکافد
.........
نورالله وثوق
دل فردا
امیدی در دلِ فردا نمانده
ویا مانده ولی اینجا نمانده
گذشته عصرِ فکرِ همگرایی
دگر آن مهربانیها نمانده
.........
نورالله وثوق
سونامی
تـُتُتَتو چه طوفان کردۀ باز
مَمَمَه را پریشان کردۀ باز
توسونامی عشقی نازنینم
مرابحرِ دل وجان کردۀ باز
......
نورالله وثوق
زبانِ چرب ونرم
تورا دیدم ولی بی شک وتردید
چه گمره می شود هر کس تورادید
زبانِ چرب ونرم نازنینت
به کام عاشقت چسبید وچسبید
.........
نورالله وثوق
ناقلاها
نمی دانم چه میشه حال ماها
بگوجانا بگو یانه ویاها
عزیزان دلبران سنگین دلانند
چه باید کرد با این ناقلاها
......
هفت وهشت
چرا یاران به فکرِ هفت وهشتند
نشستند ودمی خودرا نگَشتند
جهانی درپی صحرا زدایی است
ولی اینان پریشانتر زدشتند
.............
محورِ دل
نمیشه گرچه هر گز باورِ دل
که گردی حول وهوشِ محورِ دل
دماغِ توازاوّل برفلک بود
نیاوردی فروسربر درِ دل
::::::
سیاست باز
ازان قولی که دادی باز گشتی
به طرحِ عشوه بحران ساز گشتی
زدی چَم برسرِ موجِ حواسم
توهم دلبر سیاست باز گشتی
.......
تکه انداز
زنی هردم مقامی تازۀ ساز
نگفتم نغمۀ مهری بپرداز
ز تفسیرِ لَغَز های توفریاد
چه داری برسرت ای تکه انداز
..........
نورالله وثوق
جانِ جاده
کسی از رویشِ نام تو می گفت
برای عاشقِ خام تو می گفت
زدی آتش به جانِ هرچه جاده
چه خوش ژاکت به اندامِ تومی گفت .
..........
نورالله وثوق
الیاس نازنین
زبس گوش دل عاشق به زنگ است
جدا ازهرچه فکرِ رنگ رنگ است
صدایی خیزد حتی گرزسنگی
قشنگ است وقشنگ است وقشنگ است
برقِ شعر
اگردانی زبانِ دلبری را
سلامی گوجنابِ میدری را
بگو از من که فازِ برقِ شعرت
چراغان کرده بازارِ دری را
.......
نورالله وثوق
دلِ آیینه دارم را شکسشتند
پای دلجو
خبر از خوبی خوی توپخش است
جهانی عشوه از روی تو پخش است
توهرجا پاگذار ی عالمی دل
به زیر پای دلجوی توپخش است
نورالله وثوق
.....
ورزش عشق
بسانم بستۀ دامِ توکس نیست
چوشعر وحشیم رامی توکس نیست
بشورِ باشگاهِ ورزشِ عشق
به شهکاری اندامِ توکس نیست
........
نورالله وثوق
به شادابی اندامت ندیدم
میان هرچه ارقامت ندیدم
شکارِ عشوه ات گردیده شهری/
سرِ لج
:::::
ندانم از کجاهاریشه داریم
سرِ لج از چه بااندیشه داریم
میانِ آب ونانِ فکرِاحساس
نهانی خورده های شیشه داریم
نورالله وثوق
پیچ وتاب
نگاهت وه که پیچ وتاب دارد
دوصد خورشید وصد مهتاب دارد
لبِ پرمزّۀ هر مصرعِ تو
برای لعل وگوهر آب دارد
.......
ریشِ گریه
......
علیهِ رنگِ تردیدیم باهم
سقوطِ کینه را دیدیم باهم
میانِ موجِ رقصِ همصدایی
به ریشِ گریه خندیدیم باهم
نورالله وثوق
...........
چاپ انداز
به تازِ هرچه بازی باز گشتند
به میدانِ هوس دمساز گشتند
به اسبِ نازوبازِ خودسوارند
عزیزانی که چاپ انداز گشتند
نورالله وثوق
..........
چاپ انداز/ اسب سوارانی که درمسابقۀ بز کشی
شرکت می کنند
کمی بردار
به بازی بردۀ بسته دلم را
شکستی دلبر از دسته دلم را
به جفتِ چشمِ تو طاقت ندارد
کمی بردار آهسته دلم را
.........:
نورالله وثوق
نشریۀ عشق
چه بدکردم که انسان سر بزیرم
به زیرِ بارِ غم خرُد وخمیرم
گناهِ من که درنشریۀ عشق
پی ترویجِ الفت سردبیرم
..........
نورالله وثوق
:::::::::
رنگِ استقلالِ
بنایِ ذِلَّتی تأسیس کردیم
خجالت راسراپا خیس کردیم
سخن ازرنگِ استقلالِ دل شد
دهانِ دیده راسرویس کردیم
.........
تندیس
ازاول دشمن ابلیس بودی
فریبا یاسمن محدیس بودی
توزیبایی وخوبی را یقینن
به شهرِ همدلی تندیس بودی
........
بوی ناجوانی
همان بیگانه خوی خود پرستی
شکستی قلبِ داغم را به دستی
به هرجایی که بوی ناجوانی است
زدورا دور مردِ بند وبستی
........
قلچماق
تورا دیدم اگرچه اتفاقی
نه لاغر لاغر ونه چاق چاقی
شنیدم اززبان کوچه اما
کمی بدخوی وقدری قلچماقی
..........
نورالله وثوق
سردرگریبان
به مردی پایبندی زندگانیست
به اوجِ ارجمندی زندگانی است
گریبان را زمانی سرفروبَر
دمی باسربلندی زندگانیست
............
نورِ نگاه
میان خیلِ عاشق طاقِ طاقم
علیه خوی و بوی افتراقم
ولی دردا که بی نورِ نگاهت
بود آتش سرا کنجِ اطاقم
...1.
نورالله وثوق
دبیرستان جامی
مپنداری که بی منظور بودیم
ویا از پهنۀ دل دور بودیم
زمانی در دبیرستان جامی
مریدِ شیخ نیشابور بودیم
نورالله وثوق
دوزندگی
ازین شاخه به آن شاخه پریدی
به هر شکلی که شد ازمن رمیدی
مرا بر سر سر دوزندگی بود
توامّا نازنینِ من بریدی
.......
نورالله وثوق
....
مستِ عشرت
شبی سرد است ودلها خسته خسته.
درِ فردا به روی جمله بسته
ولی آنجا نگاهی مستِ عشرت
به قصر ناجوانیها نشسته
.......
رویش
چه می روید زچشمِ مستِ مستت
بهشتی می تراود ازنشستت
چراغان می شود شهرِ محبت
بگیری گردستم را به دستت
........
همصدا
چه اندازی دلِ خودرا به خواری
نمی خیزد ازین صحرابخاری
. خوشاروزی که بهرِ رویش گل
خودت را همصدای من بخاری
.........
نورالله وثوق
شوخِ قلمکار
.......
نگاهِ مست آن شوخِ قلمکار
کشیده رسم جنت را به خروار
میان موجِ رویای محبت
به اوج دیدگانم کرده دربار
.......
مبایل ناز
به من آن ماجراجوتن نمیده
سلامم را جواب اصلن نمیده
زده خودرا به سیمِ ناجوانی
مبایل نازِ اوآنتن نمیده
........
نورالله وثوق
اسلوب وفا
چه خوش خواب مرا تعبیر کردی
به طرزِ تازۀ تفسیر کردی
دلِ ویرانۀ ماراچه زیبا.
.به اسلوب وفا تعمیر کردی
.....
عزیزِ نازنینم خسته تاکی.
به بازی هوس وا بسته تاکی
پر وبالِ محبت را چه کردی
به کنجِ کینه ها بنشسته تاکی
......
پیچِ نگاه
........
زهاهایت چه هه هه می تراود
هزاران موج به به می تراود.
زَ هر پیچِ نگاهِ نازنینت
قسم برلحظه ها ره می تراود
.......
اطلس فردا
دلم دریای بی پایا ست مردم
نگاهش مست وبی پرواست مردم
به سوی اطلس فرداروانست
هماهنگ محبتهاست مردم
.......
کوچۀ دل
خیابان درخیابان ناز گشته
درودیوار شهر آواز گشته
نگاهِ نازِ او از کوی غربت
به سوی کوچۀ دل باز گشته
.......
ازکتاب منتشرشدۀ من
درایستگاه
آخر
.......
رنگ باشی
الا بالا نشین رنگ باشی
که با بیرنگیم در جنگ باشی
سرِ آیینه داری را نداری
سراسر سایه سارِسنگ باشی
....
آسمانِ دیگر
دلِ من مرغ بی بال وپری بود
اسیرِ سربه زیرِ هردری بود.
.خطاگفتم که این وامانده مهجور
زاوجِ آسمانِ دیگری بود
............
بازارِآزار
زناچاری مابت می تراشند
به دلداری ما بت می تراشند
چه آذرها که در بازارِآزار
پیِ زاریِ مابت می تراشند
....
ازار نیرنگ
مپنداری که پُت پُت می تراشند
وبا سُر سُر وسُت سُت می تراشند
سیه بازان سرِ بازارنیرنگ
برای ما وتو بُت می تراشند
نورالله وثوق
............
دوبیتیهای داغ
.........
صفای عشق نابم غَش ندارد
سرِ کش باتوای دلکش ندارد
دوبیتیهای داغم را تماشا
مپنداری که دل آتش ندارد
...........
نوشته شده توسط نورالله وثوق در ساعت 23:13 |
لینک
|
روبه راه
پی وپشت وپناهت بودم ای عشق
رفیقِ روبه راهت بودم ای عشق
مرا کردی اسیرِ لشکرِ عشق
ندانستم به چاهت بودم ای عشق
.......
نورالله وثوق
کوهِ جلوه
به شیرینی فرهادی به شعرم
توکوهِ جلوه را دادی به شعرم
به اوجِ واژه هایش جاگرفتی
چه خوش بخشیدۀ شادی به شعرم
........
روالِ بی زوالِ
...........
بگوآن مظهرِ صاحبدلی را
همان آیینۀ عشقِ جلی را
چه خوش بخشیده مشی تو به دشمن
روالِ بی زوالِ تنبلی را
...........
گوهر کانی
طرازِ تک چوتر کانی ندیدم .
حریفش گوهر کانی ندیدم
بهار آمد ولی درقلب شهری
-دریغا خانه تکّانی ندیدم
مانی وبهزاد
به کامِ کوهِ کبرو کینه زهریم
غضب را تا قیامت قهرِ قهریم
ولی از دیدۀ مانی وبهزاد
هنررا جلوۀ هفتاد شهریم
.........
رنگِ دوش
چه زنگی شد نوای گوشت ای دوست
نپرسیدم زرنگِ دوشت ای دوست
زهُرمِ دست وپای خاطراتم
مگر خالی شده آغوشت ای دوست
.......
بدخش جلوه
درود ما بدخش باوفا را
همان آیینه دارِ بی ریارا
که پیوسته نگینِ خاطرِاو
دوچندان کرده مهرِ آریارا
.....
نورالله وثوق
استراقِ سمع
جلال جلوه ات را جمع کردی
سرازنو استراقِ سمع کردی
زدی برهم بساطِ دودلی را
چه خوش پروانه هارا شمع کردی
.........
آبی نگاهِ
درین جا چشمِ آهو می شودسبز
بسانِ باغِ مینو می شود سبز
دلا آبی نگاهِ سرخ پوشی
سر راه توهرسو می شود سبز
::::
ممنون
مرید شعر ومضمونِ بدخشم
بود جونِ من وجونِ بدخشم
ارادتمند یارانِ قدیمم
ارادتمند ممنون بدخشم
لباسِ بیخودی
بکن حیثیتِ او را اعاده
کزین جاده به آن جاده پیاده
لباسِ بیخودی را کرده برتن
دلم دنبالت ای دلبر فتاده
........
نورالله وثوق
غلط کرده
زاسبِ بی خودی هی می شود ته
به زورِ مستیِ می می شودته
گمانِ من غلط کرده رهش را
به این خانه سرش کی می شودته
.........
نورالله وثوق
........
پانوشت:
غلط کرده:در اصطلاح ما به جای اشتباه کرده متداول است
...........
آیینه دار
دلِ دیده به راهِ وعده هایت
شده آیینه دارِ دست وپایت
پس ازسالی به سوی اوزدی سر
کجاسازد به این زودی رهایت
.........
آهنگِ پراکنده
من وتو مرده وزنده گُم استیم
میانِ گریه وخنده گم استیم
تفنگِ بی درنگِ هرچه رنگیم
زآهنگِ پراکنده گم استیم
.........
........
دید ونادید
به هجرانت مراتهدید کردی
دلم ازآنچه می ترسید کردی
زدی آتش به صحرای امیدم
هزاران دیده را نادید کردی
..........
نطنزِ چشم
ازین گلها که می کارد نگاهت
به عاشق تحفه می آرد نگاهت
نه طنزِچشمِ تو می گوید ازدورإإ
که بمبِ هستۀ دارد نگاهت
........
نورالله وثوق
چشمِ زرتشتِ
دوصد کشته زیک مشتِ توبودند
مشخص از سرانگشتِ توبودند
بهار اندیشگانِ بلخِ بامی
مرید چشمِ زرتشتِ توبودند
.......
نورالله وثوق
زورِ بوسه
به جورت کردۀ جانا اجیرم
به زیر پای نازِ تو خمیرم
خداروزی بیاره تا زلبهات
به زورِ بوسۀ دادم بگیرم
........
نورالله وثوق
تلاشِ آرزو
.......
دریغا فکرِ دل را مسخ کردی
قراری راکه بستی فسخ کردی
درازی تلاشِ آرزو را
زدی در آن واحد نسخ کردی
.........
نورالله وثوق
....
پانوشت:
نسخ:زایل کردن
چنگِ باز
دلِ ما رازرفتن باز داری
گمانِ من که چنگِ باز داری
میانِ حلقۀ زلفت نگفتی
الا نازی چه رمز وراز داری
.......
پُتکِ پیام
کنی گر بامِ عالم را به نامم
ولوریزی هوسها را به جامم
شود خُرد وخمیراندیشۀ تو
شرارت پیشه ازپُتکِ پیامم
........
تبرک
کشد گرسوی دلها پرنگاهت
شود آیینۀ محشر نگاهت
خدا آن دیده را هرگز نبخشد
نجوید گر تبرک برنگاهت
........
دام دلبران
دوبیتی دلبران را دام گشتی
زلبها شان چه شیرین کام گشتی
چه رازی در میان سینۀ تست
که وردِ فکرِ خاص وعام گشتی
........
شاگردان سرشوخ
دوچشم عاشقم حاضر جوابند
که شاگردان سرشوخ حسابند
زبیداری شبهاشان مپرسی
برای اینکه یاران غرق خوابند
.......
دبه درآورد
غمم را کن به شب گفتم بر آ وُرد
زدستِ گریه حالِ او بهم خورد
هوای دیدنِ خواب تو کردم
دریغا دیده ام دبّه در آورد
هُرمِ چت
به زیرِ دوشِ الفت گشته ام آب
زفوران حرارت گشته ام آب
گرفتارم به فسبوک پیامت
زهُرمِ این همه چَت گشته ام آب
.......
گنبد زلف
زدست غم اگر خُرد وخمیریم
وگر اززندگانی سیرسیریم
ولیکن جای شکرش مانده باقی
که زیر گنبد زلفت اسیریم
....
نورالله وثوق
..........
بارِ ناله
غریبم قصۀ غربت کشاله
نمی گنجد به تصویر ومقاله
بیا بگذر زبارِ ناله هایم
که این منقولِ غیرِ انتقاله
.........
عین دال
الف درمکتب ما عین داله
سر وروی محبت ها کشاله
بود شهری گرفتار تماشا
کسی از کس نمی پرسد چه حاله
........
نورالله وثوق
نورالله وثوق
انکار
مَسِج را کردۀ انکار بانو
به دستم دادی از نو کاربانو
خمارِ وعده هایت بودم اما
زدی برنشۀ ای ما خار بانو
........
نورالله وثوق
اَنجی اَنجی
اگرافسانه ها پردازی ای عشق
وگربرآتشم ااندازی ای ای عشق
سراز زانوی یادت برندارم
مرا گر اَنجی اَنجی سازی ای عشق
......
نورالله وثوق
.....
پانوشت:
انجی انجی:
اصطلاح عامیانۀ است درشهرما به معنی قطعه قطعه قطعه وریز ریز. درجاهای دیگرنمی دانم
خمار
اگر ما غیرِ دردِ سرنداریم
قدمها را بجا گربرنداریم
خمارِ ناتوانیها ازانیم
که همراهی چنان ساغر نداریم
..........
نورالله وثوق
بدیهۀ درپاسخ پرسش ساغر عزیز:
ایا ساغر
نمانده در نگاهِ من تب وتاب
ایا ساغر مرا دریاب دریاب
تورا گفتم که باعشقم چه سازی
مراگفتی که بیداری ویاخواب
........
نورالله وثوق
........
نورالله وثوق
بار
......
خودش راکرده صد پاره دلِ من
به روی گردنم باره دلِ من
زسر بیرون کنم فکرِ وفارا
به حالم گر که بگذاره دلِ من
.........
خونبار
چه میخواهی ازین باره دلِ من
که اینجا قصه خونباره دلِ من
هوای نازنینان در سرِ تُست
تنت مثلی که میخاره دلِ من
.........
سوی خرابی
سخن از بی حسابی وکتابی است
و حالِ شهر ما سوی خرابی است
کسی اینجا شده ساقی محفل
که چشمانش حریفِ صد شرابی است
.........
بانی عشق
.....
نمی دانی که من بانی عشقم!
شکوه اوجِ سلطانی عشقم
زامواج خروشِ من حذر کن
که من دریای طوفانی عشقم
........
نورالله وثوق
مرغکِ سرکنده
به موجِ خستگی آکنده ا ین دل
ندیده در ضمیرش خنده این دل
میانِ خاک وخون پر می زند پر
بسانِ مرغکِ سرکنده این دل
........
نورالله وثوق
مراکاری به کارِکس نباشد
آه پرزمد
.......
نگاهِ دل نگاهِ نابلد بود
ز دریای محبت بی رَسَدبود
ولی آهی که بود اورا هم آغوش
از اوّل تا به آخر پُرزمَدبود
.........
نورالله وثوق
نوشِ نگاه
تودیگر ای بلا بالا که بودی
رسیدی ازره ودل را ربودی
هر آنچه کردۀ نوشِ نگاهت
نمک برزخم آهم ازچه سودی
...........
نورالله وثوق
سنبل تنها
اگرچه جز دلِ زاری ندارم
هوای فکرِ آزاری ندارم
مراکاری به کار کس نباشد
که غیر از عاشقی کاری ندارم
..........
پُر از اخطار
چرا برگردن دل بارباشیم
و ازآیینه ها بیزار باشیم
همان بهتر که روی نامر ادی
چلیپایی پُر از اخطار باشیم
.........
نورالله وثوق
......
پانوشت
چلیپا:ضربدر
تعهد
..........
به کوی ما جفا مُد گشته دیریست
سرآغازِ تعهد گشته دیریست
چه ناشد ها ی زشتِ آنچنانی
که اینجا جابجا شُد گشته دیریست
........
نورالله وثوق
سعی پوچِ
.......
شده بار جفا اندوزۀ من
شب هجران چراغ افروزۀ من
ندا د افطار یم را ازلبانش
دریغ ازسعی پوچِ روزۀ من
......
در بست
......
دلی گر هست بگذارد به دستت
ولو در بست بگذارد به دستت
قلم می سازمش از بندبازو
هرانکو دست بگذارد به دستت
........
نورالله وثوق
نورالله وثوق
ناگزبر
هجوم هر لجن را ناگزیرم
مشقت های تن را ناگزیرم
ازانرو زنده در گور امیدم
که من عشق وطن را ناگزبرم
.....
نورالله وثوق
ترنگ خوش
دعایم اینکه خوش باشه ترنگت
وگوش دختر دریا به زنگت
اگر گیر توافتاد آنچنانی
مبادا آنکه بگریزت زچنگت
...........
نورالله وثوق
.......
ترنگ:
دراصطلاح جوانان شهر ما معنی حال واحوال را می رساند
پرسش برانگیز
اگرچه اهل پرهیزیم بانو
ولی پرسش برانگیزیم بانو
به یادِ مستی ناز تو گاهی
نهانی باده می ریزیم بانو
....................
نورالله وثوق
....................
نورالله وثوق
چراازدیدنم پرهیز داری
پیچان
دوتا دلداده دور هم نشسته
چه زیبا تار هجران را گسسته
در آغوشِ محبت گشته پیچان
دوتا قلب گرفتار شکسته
نورالله وثوق
.........
روی انتظار
نمی بینم نگاهم را اراده
پدر لعنت به دنبالت فتاده
بزن سیلی به روی انتظارش
بگوگم شو بروسرگیج ساده
.............
نورالله وثوق
شتاب وشوقِ شور انگیز داری
حوزۀ اندیشه
........
نمی دانم کِه بودیم وکِه هستیم
که بی سرکه تُرُش بی باده مستیم
میانِ حوزۀ اندیشۀ عشق
چرادرگیر بحرانِ نشستیم
.......
نورالله وثوق
اُفت وخیزِ
مثالِ زندۀ الّا کلنگیم
اسیرِ اُفت وخیزِ بی درنگیم
به تنگیم آنچنان از رنگ دیدار
که حتی با نگاهِ خود بجنگیم
...........
پانوشت
الا کلنگ:الی لمبک
نوعی وسیله بازی است که در آن قطعه چوب یا فلز درازی را بر تکیه گاهی مانند سنگ یا چوب مانند ترازو نهند . ...
نورالله وثوق
باندآرش
به پشتِ میزِ گِردی گرنشستیم
مپنداری ز اهلِ بند وبستیم
نپرسیدی مگر از باند آرش
که مرزِ نا امیدی را شکستیم
..........
نورالله ووثوق
فلترنگ
زَ فسبوکِ دلت گرفلتر نگیم
مپنداری که ازیارانِ خِنگیم
دلِ ماکمتر از فلتر شکن نیست
به میدانِ محبت تِنگِ تِنگیم
نورالله وثوق
یارانه بگیر
مپنداری که از عشقِ تو سیر م
به دستِ عشوه های تو اسیر م
من ازبارانِ داغِ بوسه هایت
بود عمری که یارانه بگیرم
.........
نورالله وثوق
یارانۀ نقدی
مراگفتی به سرداری هوایم
ولی دردشتِ غم کردی رهایم
بده ازبانکِ عشقت نازنینم
کمی یارانۀ نقدی برایم
..........
نورالله وثوق
خنده نوشی
چراهی پرده پوشی کردباید
نشستی باخموشی کردباید
علیهِ چشمِ تنگِ بغضِ گریه
هوای خنده نوشی کردباید
.......
نورالله وثوق
باز -باز-باز
منم آن عاشقِ دلباز بانو
به تو دل می سپارم باز بانو
ولی دردادا که برروی امیدم
درِ مهری نبینم باز بانو
......
نورالله وثوق
چه فکری برخموشی کردباید
چراهی پرده پوشی کردباید
گلوترکیده ازتومارِ گریه
کمی هم خنده نوشی کردباید
نمرۀ ممتاز
نگاهِ من به سویت بازبانو
نسازی نا امیدم باز بانو
شنیدم از میانِ نازنینان
گرفتی نمرۀ ممتاز بانو
.......
نورالله وثوق
....
پانوشت
باز در مصراع اول به معنی وابودن ونگاه استعارۀ است ازچشم ودر مصراع دوم باز به به معنی بار دیگر است واین را می گویند تجنیس تام
باز -باز-باز
منم آن عاشقِ دلباز بانو
به تو دل می سپارم باز بانو
ولی دردادا که برروی امیدم
درِ مهری نبینم باز بانو
......
نورالله وثوق.
با اجازه:
عرفانِ زلف
شبی فکری به من کن نازنینم
لباسِ دل به تن کن نازنینم
به دور حلقۀ عرفانِ زلفت
تناتن تن تَتَن کن نازنینم
........
نورالله وثوق
یخ اندیشه
مرا بی تب مرا بی تاب کردی
اسیرِمستی گرداب کردی
زدی آتش به صحرای سکوتم
یخِ اندیشه ام را آب کردی
..........
نورالله وثوق
امواج هوا
نگاهت لحظه هارا می شکافد
خموشی صدا را می شکافد
غرورت آنچنان سرشارِناز است
که امواجِ هوا را می شکافد
.........
نورالله وثوق
دل فردا
امیدی در دلِ فردا نمانده
ویا مانده ولی اینجا نمانده
گذشته عصرِ فکرِ همگرایی
دگر آن مهربانیها نمانده
.........
نورالله وثوق
سونامی
تـُتُتَتو چه طوفان کردۀ باز
مَمَمَه را پریشان کردۀ باز
توسونامی عشقی نازنینم
مرابحرِ دل وجان کردۀ باز
......
نورالله وثوق
زبانِ چرب ونرم
تورا دیدم ولی بی شک وتردید
چه گمره می شود هر کس تورادید
زبانِ چرب ونرم نازنینت
به کام عاشقت چسبید وچسبید
.........
نورالله وثوق
ناقلاها
نمی دانم چه میشه حال ماها
بگوجانا بگو یانه ویاها
عزیزان دلبران سنگین دلانند
چه باید کرد با این ناقلاها
......
هفت وهشت
چرا یاران به فکرِ هفت وهشتند
نشستند ودمی خودرا نگَشتند
جهانی درپی صحرا زدایی است
ولی اینان پریشانتر زدشتند
.............
محورِ دل
نمیشه گرچه هر گز باورِ دل
که گردی حول وهوشِ محورِ دل
دماغِ توازاوّل برفلک بود
نیاوردی فروسربر درِ دل
::::::
سیاست باز
ازان قولی که دادی باز گشتی
به طرحِ عشوه بحران ساز گشتی
زدی چَم برسرِ موجِ حواسم
توهم دلبر سیاست باز گشتی
.......
تکه انداز
زنی هردم مقامی تازۀ ساز
نگفتم نغمۀ مهری بپرداز
ز تفسیرِ لَغَز های توفریاد
چه داری برسرت ای تکه انداز
..........
نورالله وثوق
جانِ جاده
کسی از رویشِ نام تو می گفت
برای عاشقِ خام تو می گفت
زدی آتش به جانِ هرچه جاده
چه خوش ژاکت به اندامِ تومی گفت .
..........
نورالله وثوق
الیاس نازنین
زبس گوش دل عاشق به زنگ است
جدا ازهرچه فکرِ رنگ رنگ است
صدایی خیزد حتی گرزسنگی
قشنگ است وقشنگ است وقشنگ است
برقِ شعر
اگردانی زبانِ دلبری را
سلامی گوجنابِ میدری را
بگو از من که فازِ برقِ شعرت
چراغان کرده بازارِ دری را
.......
نورالله وثوق
دلِ آیینه دارم را شکسشتند
پای دلجو
خبر از خوبی خوی توپخش است
جهانی عشوه از روی تو پخش است
توهرجا پاگذار ی عالمی دل
به زیر پای دلجوی توپخش است
نورالله وثوق
.....
ورزش عشق
بسانم بستۀ دامِ توکس نیست
چوشعر وحشیم رامی توکس نیست
بشورِ باشگاهِ ورزشِ عشق
به شهکاری اندامِ توکس نیست
........
نورالله وثوق
به شادابی اندامت ندیدم
میان هرچه ارقامت ندیدم
شکارِ عشوه ات گردیده شهری/
سرِ لج
:::::
ندانم از کجاهاریشه داریم
سرِ لج از چه بااندیشه داریم
میانِ آب ونانِ فکرِاحساس
نهانی خورده های شیشه داریم
نورالله وثوق
پیچ وتاب
نگاهت وه که پیچ وتاب دارد
دوصد خورشید وصد مهتاب دارد
لبِ پرمزّۀ هر مصرعِ تو
برای لعل وگوهر آب دارد
.......
ریشِ گریه
......
علیهِ رنگِ تردیدیم باهم
سقوطِ کینه را دیدیم باهم
میانِ موجِ رقصِ همصدایی
به ریشِ گریه خندیدیم باهم
نورالله وثوق
...........
چاپ انداز
به تازِ هرچه بازی باز گشتند
به میدانِ هوس دمساز گشتند
به اسبِ نازوبازِ خودسوارند
عزیزانی که چاپ انداز گشتند
نورالله وثوق
..........
چاپ انداز/ اسب سوارانی که درمسابقۀ بز کشی
شرکت می کنند
کمی بردار
به بازی بردۀ بسته دلم را
شکستی دلبر از دسته دلم را
به جفتِ چشمِ تو طاقت ندارد
کمی بردار آهسته دلم را
.........:
نورالله وثوق
نشریۀ عشق
چه بدکردم که انسان سر بزیرم
به زیرِ بارِ غم خرُد وخمیرم
گناهِ من که درنشریۀ عشق
پی ترویجِ الفت سردبیرم
..........
نورالله وثوق
:::::::::
رنگِ استقلالِ
بنایِ ذِلَّتی تأسیس کردیم
خجالت راسراپا خیس کردیم
سخن ازرنگِ استقلالِ دل شد
دهانِ دیده راسرویس کردیم
.........
تندیس
ازاول دشمن ابلیس بودی
فریبا یاسمن محدیس بودی
توزیبایی وخوبی را یقینن
به شهرِ همدلی تندیس بودی
........
بوی ناجوانی
همان بیگانه خوی خود پرستی
شکستی قلبِ داغم را به دستی
به هرجایی که بوی ناجوانی است
زدورا دور مردِ بند وبستی
........
قلچماق
تورا دیدم اگرچه اتفاقی
نه لاغر لاغر ونه چاق چاقی
شنیدم اززبان کوچه اما
کمی بدخوی وقدری قلچماقی
..........
نورالله وثوق
سردرگریبان
به مردی پایبندی زندگانیست
به اوجِ ارجمندی زندگانی است
گریبان را زمانی سرفروبَر
دمی باسربلندی زندگانیست
............
نورِ نگاه
میان خیلِ عاشق طاقِ طاقم
علیه خوی و بوی افتراقم
ولی دردا که بی نورِ نگاهت
بود آتش سرا کنجِ اطاقم
...1.
نورالله وثوق
دبیرستان جامی
مپنداری که بی منظور بودیم
ویا از پهنۀ دل دور بودیم
زمانی در دبیرستان جامی
مریدِ شیخ نیشابور بودیم
نورالله وثوق
دوزندگی
ازین شاخه به آن شاخه پریدی
به هر شکلی که شد ازمن رمیدی
مرا بر سر سر دوزندگی بود
توامّا نازنینِ من بریدی
.......
نورالله وثوق
....
مستِ عشرت
شبی سرد است ودلها خسته خسته.
درِ فردا به روی جمله بسته
ولی آنجا نگاهی مستِ عشرت
به قصر ناجوانیها نشسته
.......
رویش
چه می روید زچشمِ مستِ مستت
بهشتی می تراود ازنشستت
چراغان می شود شهرِ محبت
بگیری گردستم را به دستت
........
همصدا
چه اندازی دلِ خودرا به خواری
نمی خیزد ازین صحرابخاری
. خوشاروزی که بهرِ رویش گل
خودت را همصدای من بخاری
.........
نورالله وثوق
شوخِ قلمکار
.......
نگاهِ مست آن شوخِ قلمکار
کشیده رسم جنت را به خروار
میان موجِ رویای محبت
به اوج دیدگانم کرده دربار
.......
مبایل ناز
به من آن ماجراجوتن نمیده
سلامم را جواب اصلن نمیده
زده خودرا به سیمِ ناجوانی
مبایل نازِ اوآنتن نمیده
........
نورالله وثوق
اسلوب وفا
چه خوش خواب مرا تعبیر کردی
به طرزِ تازۀ تفسیر کردی
دلِ ویرانۀ ماراچه زیبا.
.به اسلوب وفا تعمیر کردی
.....
عزیزِ نازنینم خسته تاکی.
به بازی هوس وا بسته تاکی
پر وبالِ محبت را چه کردی
به کنجِ کینه ها بنشسته تاکی
......
پیچِ نگاه
........
زهاهایت چه هه هه می تراود
هزاران موج به به می تراود.
زَ هر پیچِ نگاهِ نازنینت
قسم برلحظه ها ره می تراود
.......
اطلس فردا
دلم دریای بی پایا ست مردم
نگاهش مست وبی پرواست مردم
به سوی اطلس فرداروانست
هماهنگ محبتهاست مردم
.......
کوچۀ دل
خیابان درخیابان ناز گشته
درودیوار شهر آواز گشته
نگاهِ نازِ او از کوی غربت
به سوی کوچۀ دل باز گشته
.......
ازکتاب منتشرشدۀ من
درایستگاه
آخر
.......
رنگ باشی
الا بالا نشین رنگ باشی
که با بیرنگیم در جنگ باشی
سرِ آیینه داری را نداری
سراسر سایه سارِسنگ باشی
....
آسمانِ دیگر
دلِ من مرغ بی بال وپری بود
اسیرِ سربه زیرِ هردری بود.
.خطاگفتم که این وامانده مهجور
زاوجِ آسمانِ دیگری بود
............
بازارِآزار
زناچاری مابت می تراشند
به دلداری ما بت می تراشند
چه آذرها که در بازارِآزار
پیِ زاریِ مابت می تراشند
....
ازار نیرنگ
مپنداری که پُت پُت می تراشند
وبا سُر سُر وسُت سُت می تراشند
سیه بازان سرِ بازارنیرنگ
برای ما وتو بُت می تراشند
نورالله وثوق
............
دوبیتیهای داغ
.........
صفای عشق نابم غَش ندارد
سرِ کش باتوای دلکش ندارد
دوبیتیهای داغم را تماشا
مپنداری که دل آتش ندارد
...........
نوشته شده توسط نورالله وثوق در ساعت 23:11 |
لینک
|
